Little Yogis Little Yogis

φόρμα επικοινωνίας

Ζωή Κεφερλή

6970 798679 - 211 1160249 info@littleyogis.gr
Little Yogis

Ζωή Κεφερλή

6970 798679 - 211 1160249 info@littleyogis.gr

Γιατί πρέπει να μιλάμε στα παιδιά για φιλοσοφία;




Γιατί πρέπει να μιλάμε στα παιδιά για φιλοσοφία, και γιατί η φιλοσοφία είναι βασικό κομμάτι μίας τάξης παιδικής yoga;

Γιατί τα παιδιά είναι φιλόσοφοι από τη φύση τους!! Από την ημέρα που θα γεννηθούν έχουν την ανάγκη να γνωρίσουν τον κόσμο, και αυτή η ανάγκη είναι πιο έντονη από ποτέ. Η διαδικασία αυτή γίνεται ασυναίσθητα, προκειμένου να επιβιώσουν σ’ έναν άγνωστο κόσμο. Είναι μία στάση ζωής που χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία, την προσέγγιση της γνώσης του κόσμου χάρη στην οποία μπορούν να αποκτήσουν εκείνους τους φόβους -τους οποίους δεν διαθέτουν ως μωρά-που θα τα προστατέψουν από τους κινδύνους και έτσι να μειώσουν την αγωνία που τα κατακλύζει κάθε φορά που φαντάζει αδύνατον να αποκωδικοποιήσουν ότι τα περιβάλλει.

Τα παιδιά μαθαίνουν δύο βασικές αρχές της λογικής:

Αρχή της μη αντίφασης: Η αρχή της μη αντίφασης λέει πως κάθε πράγμα είναι αυτό που είναι και όχι κάτι άλλο. Φαίνεται αρκετά προφανές για έναν ενήλικα, αλλά για ένα παιδί που δεν έχει φτάσει ακόμα στην κατάλληλη ηλικία να σκέφτεται με τη λογική δεν είναι. Έτσι για παράδειγμα, ένα καλαμάκι που χρησιμοποιούμε για να ποιούμε νερό, μπορεί να γίνει πιπίλα, ξίφος για να επιτεθεί στον αδερφό του, μολύβι για να ζωγραφίσει με τις σταγόνες. Η σύγχυση των σημασιών είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του παραλογισμού, με τον οποίο τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα όταν έρχονται στον κόσμο. Αυτό σιγά σιγά θα αλλάξει με τα επαναλαμβανόμενα όχι της μαμάς, και με διαρκείς εξηγήσεις. “Αυτό είναι ένα καλαμάκι, το χρησιμοποιούμε για να πιούμε νερό”. Η αρχή της μη αντίφασης είναι βασικός άξονας της έλλογης τάξης, αλλά και βασική συνθήκη για να καταλαβαινόμαστε όταν μιλάμε.

Αρχή της αιτιότητας: Αφού τα παιδιά γνωρίσουν την αρχή της μη αντίφασης, τότε ξεκινούν την αναζήτηση της αρχής της αιτιότητας για να μπορέσουν να καταλάβουν πως δουλεύουν τα πράγματα στον κόσμο, ώστε να ζουν σε αυτόν με σχετική προβλεψημότητα. Έτσι το παιδί σιγά σιγά μαθαίνει πως αν στα πρώτα βήματα του δεν κρατήσει την κουπαστή για να κατέβει τη σκάλα, θα πέσει, και γι' αυτό την επόμενη φορά, θα ψάξει για μία βοήθεια, είτε από τη μαμά, είτε από την κουπαστή. Πολλές φορές προκύπτουν απορίες που δεν είναι εύκολο να απαντηθούν, όπως στην περίπτωση του παιδιού που προχωρώντας στον δρόμο λέει στην μαμά του: “ Εγώ πιστεύω ότι ο θεός αφού δεν έχει μαμά δεν υπάρχει”. Πίσω από αυτή τη δήλωση υπάρχει μία λογική που υποστηρίζει πως αφού εγώ υπάρχω επειδή έχω μαμά, ο θεός δεν υπάρχει επειδή δεν έχει. Η απάντηση της μαμά του ήταν αφοπλιστική: “ Είσαι πολύ μικρός να ασχοληθείς με τέτοια θέματα, όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις.”

Να γιατί τα παιδιά σε κάποια ηλικία σταματούν να ρωτούν γιατί συμβαίνει το ένα και γιατί συμβαίνει το άλλο. Τα απογοητεύουμε με επιφανειακές απαντήσεις ή ακόμα χειρότερα τα αγνοούμε και έτσι μαθαίνουν να αρκούνται σε όσα βλέπουν και ακούνε, χωρίς να έχουν μία κριτική στάση, για το αν αυτό που βλέπουν ή ακούνε είναι αλήθεια.